Tussen goudkleurige lariksbomen en fotomomenten: de herfst in Arzkasten

Er zijn ochtenden waarop één blik op de weersvoorspelling volstaat om het programma voor de dag te bepalen. Vandaag zon, daarna een paar dagen slecht weer. De boodschap lijkt me overduidelijk: de dingen die ik moet doen kunnen wachten, de goudkleurige lariksbomen misschien niet.

Ik stuur een berichtje naar mijn vrienden en het voorstel wordt meteen goedgekeurd: een rustige wandeling, veel geklets en alle tijd om van de herfstkleuren te genieten. We kiezen voor een rondwandeling die begint in Arzkasten, vlakbij Obsteig, en die ons door de bossen en weiden van Holzleiten en Weisland voert.
Het is ook een prachtig idee voor gezinnen met kinderen: onderweg valt er veel te ontdekken en tussen de bomen wacht een verrassing die de wandeling nog aantrekkelijker maakt. Dit jaar leek de zomer maar niet te willen eindigen en hebben de lariksbomen de tijd genomen voordat ze van kleur veranderden. Maar nu ze hebben besloten zich in goud te hullen, ben ik niet van plan ze te missen.

We verlaten Arzkasten en duiken een dun dennenbos in. Het licht sijpelt door de takken en we beginnen te wandelen in dat ontspannen tempo waarin we kunnen praten, om ons heen kunnen kijken en even kunnen stilstaan zonder elke pauze te hoeven rechtvaardigen. Dan komt het bos uit op weiden en verstomt het gesprek vanzelf. Voor ons vertonen de lariksbomen alle tinten van de herfst: citroengeel, honingkleurig, goud en hier en daar een koperkleurige toets. Sommige hebben nog een beetje groen behouden, andere lijken het onderling afgesproken te hebben om juist vandaag op hun mooist te zijn. De zon schijnt door het bladerdak en laat de naalden oplichten, terwijl de bergen op de achtergrond het tafereel compleet maken. 

Het lijkt echt alsof we door een schilderij lopen. Alleen kunnen we hier het landschap binnentreden, de frisse lucht op ons gezicht voelen en kiezen welk uitzicht we vervolgens gaan ontdekken.
Dat is wat ik zo mooi vind aan deze route: de schoonheid is niet beperkt tot één enkel uitkijkpunt. Ze begeleidt ons, verandert met het licht en duikt telkens weer op wanneer de bomen ruimte maken voor een nieuw uitzicht. Je hoeft je alleen maar om te draaien om dezelfde weide in andere kleuren te zien.

Op een gegeven moment merk ik dat ik achter ben gebleven. Mijn vrienden lopen door en ik ben op zoek naar het perfecte beeld voor een groep lariksbomen in tegenlicht. “Ik kom eraan! Ik maak even een foto.” Ik maak de foto, berg mijn telefoon op en pak hem na een paar stappen weer tevoorschijn. Want natuurlijk is het uitzicht vanaf daar nog mooier. Tenminste, zo lijkt het mij.
Gelukkig heeft niemand vandaag haast. De fotostops worden onderdeel van de wandeling en het komt vaak voor dat, terwijl ik op de anderen wacht, zij juist voor een ander uitzicht zijn blijven staan. 

Deze keer heb ik meer foto’s geplaatst dan normaal: het uitkiezen welke ik zou publiceren bleek veel lastiger dan de wandeling zelf! Af en toe blijft de telefoon echter in mijn zak zitten. Ik blijf even staan om het licht tussen de takken te bekijken, zonder het meteen in een foto mee naar huis te willen nemen. Ik wil me ook de frisse lucht, de stemmen van mijn vrienden en het plezier om hier te zijn herinneren.

Dan duikt er weer een lariks op die perfect verlicht is en daar houdt mijn goede voornemen op.

Het avonturenspeelpark van Weisland is zo’n plek die je prioriteiten voor de dag wel eens op zijn kop kan zetten. De lariksbomen zijn dan wel prachtig, maar voor een kind is een schommel in de vorm van een stoeltjeslift een behoorlijk overtuigend argument.

Tussen de bomen staan klimtoestellen, uit hout gesneden figuren en speeltoestellen om te ontdekken. Zelfs de grotere kinderen vinden hier iets leuks om mee te spelen, terwijl de bankjes uitnodigen om even te gaan zitten en een tussendoortje te pakken.
Het is een tussenstop om rustig van te genieten. De kleintjes kunnen verhaaltjes verzinnen en zichzelf op de proef stellen; de volwassenen kunnen van het bos genieten en dat gesprek afmaken dat een paar foto’s eerder werd onderbroken.

Ik denk dat het moeilijkste moment is om weer verder te gaan. „Nog vijf minuten“ zou wel eens het refrein van de middag kunnen worden. En na al mijn „nog één foto“ zou ik maar weinig argumenten hebben om te protesteren.
Juist deze combinatie maakt de tocht zo mooi voor gezinnen: een landschap dat uitnodigt om te wandelen en een plek waar je kunt stoppen om echt te spelen.

Om de dag af te sluiten is een pauze bij Gasthaus Arzkasten een uitstekend idee. Deze gezellige Tiroolse herberg, met zijn traditionele zaaltjes, de typische ‘Stuben’, en het zonnige terras, nodigt uit om nog even van de wandeling te genieten. De keuken maakt gebruik van regionale ingrediënten en boerenproducten, met Tiroolse specialiteiten en zelfgemaakte taarten: uitstekende redenen om even te blijven, ook met de kinderen.

Deze keer wordt de smakelijke pauze echter uitgesteld. Op het moment van ons bezoek is het herberg gesloten wegens vakantie; de heropening staat voorlopig gepland voor half december.
Dit jaar, mede dankzij een zomer die eindeloos leek, hebben de lariksbomen juist tijdens de seizoenspauze van het Gasthaus hun volle glans bereikt. Voorlopig genieten we volop van het goudkleurige blad; voor een stuk taart komen we graag terug. Nog een reden om Arzkasten weer op ons programma te zetten.

Op de terugweg blijf ik me omkijken. Het licht valt anders op de weiden en sommige bomen lijken nog feller te schitteren. Ik herken uitzichten die ik al eerder heb gefotografeerd, maar toch krijg ik zin om even stil te staan. Ik ben blij dat ik dat berichtje naar mijn vrienden heb gestuurd. Het zou makkelijk zijn geweest om het uit te stellen, maar in plaats daarvan hebben we onszelf een paar uurtjes samen cadeau gedaan, precies op het moment dat het landschap iets bijzonders te bieden had.

Ik kom terug met veel beelden, wat gelach en dat fijne gevoel dat je overhoudt na een dag in de buitenlucht. Het programma was eenvoudig, en misschien hebben we er juist daarom zo van genoten.
Als je op zoek bent naar een herfstwandeling om samen met de kinderen te maken in de regio Innsbruck, dan is dit hoekje zeker het ontdekken waard. Neem de tijd voor pauzes, spelletjes en kleine bezienswaardigheden.
En maak wat ruimte vrij op je telefoon: als de lariksbomen zich in goud hullen, is één foto nooit genoeg.