Van Innsbruck naar wereldkampioen: het verhaal van longboarder Anna Pixner

De multisportster Anna Pixner is op het longboard een van de snelste vrouwen ter wereld, verbreekt snelheidsrecords en waagt zich aan een wereldrecord. In het najaar van 2026 zal ze niet alleen deelnemen aan de World Skate Games in Paraguay, maar zal Oostenrijk ook vertegenwoordigen bij de World Surfing Games in Peru. Voordat ze naar Zuid-Amerika vertrekt om zich voor te bereiden, ontmoet ik haar in haar thuisstad Innsbruck.

We hebben afgesproken bij de Annasäule in het stadscentrum en ik ben dankbaar dat Anna haar skateboard bij zich heeft. „Ik dacht: zo herken je me meteen,” zegt ze met een aanstekelijke lach en ik vind haar meteen sympathiek. Haar levenshouding en openheid, die ze in het daaropvolgende gesprek van zo’n twee uur met mij deelt, maken grote indruk op me.

Sport is voor de energieke Anna altijd al essentieel geweest. Skaten bood haar de mogelijkheid om helemaal bij zichzelf te zijn en tegelijkertijd volkomen vrij. Ik denk dat niemand van buitenaf volledig kan begrijpen wat dit board met vier wielen haar werkelijk geeft. En dat terwijl ze er heel open over praat en zich profileert als een echte ambassadrice van haar sport. Anna’s enthousiasme is aanstekelijk. Je voelt hoe belangrijk het voor haar is om haar verhaal goed over te brengen; haar bewoordingen zijn weloverwogen, nauwkeurig en nuchter.

Maar laten we alles op zijn beurt bekijken.

Anna is in Innsbruck opgegroeid met bergsport: op haar derde stond ze al op ski’s, en al snel probeerde ze het klimmen uit .„De bergen houden je vanzelf fit, dat is een groot voordeel. Vaak train je ‘onbewust’ – simpelweg omdat je in het terrein onderweg bent, zonder dat je het echt doorhebt”, zegt Anna, waarmee ze het opgroeien in Tirol vrij goed samenvat. Ik moet glimlachen, want ze heeft volkomen gelijk, ook al klinkt deze constatering een beetje banaal. Ze legt verder uit dat deze „automatische“ training in andere regio’s van de wereld vanwege verschillen in het landschap simpelweg wegvalt en deels in de sportschool moet worden gecompenseerd. Omdat ze de afgelopen tien jaar internationaal veel heeft rondgereisd, is haar dat intensief opgevallen en is ze zich daar bewust van geworden.

Anna spreekt openlijk over haar angsten, die haar al vanaf jonge leeftijd hebben begeleid, en ook over psychische aandoeningen in de familie. Hoewel Anna zichzelf als kind omschrijft als verlegen en angstig, was ze in de sport tegelijkertijd ambitieus en perfectionistisch. Maar zowel bij de skiclub als bij het klimmen werden de wedstrijdsituaties, de verwachtingen en de druk die ze zichzelf had opgelegd al snel te veel voor haar.

Toen ze ongeveer 16 jaar oud was, bestelde ze via internet een longboard om eens te proberen te skaten en iets helemaal voor zichzelf te kunnen doen – ver weg van elke competitiedruk. Ze reed op het board naar school en oefende daar waar niemand haar zag. Skateboarden werd al snel haar manier om helemaal bij zichzelf te zijn. Hier voelde ze zich vrij.

Toen ze op een dag langs de Landhausplatz reed, kwam ze onverwachts terecht bij een skateworkshop. Zo vond Anna gelijkgestemden die haar veel lieten zien, haar veel leerden en haar uiteindelijk ook motiveerden om aan wedstrijden mee te doen. Na slechts een jaar op het board nam Anna al deel aan haar eerste downhill-wedstrijden, en dat terwijl ze helemaal niet meer terug wilde naar de wedstrijdsport. Maar de sfeer bij de skatewedstrijden ervoer ze anders dan in haar jeugd:„Het gaat niet om winnen, maar om het gevoel.“

Ik ben behoorlijk verbaasd als Anna me uitlegt: „Bij downhillskaten is de veiligheid bij georganiseerde evenementen het grootst, omdat de routes zijn afgezet en er beschermingsvoorzieningen van hooibalen of iets dergelijks aanwezig zijn.“ Tijdens de training ziet het er heel anders uit: er zijn in Tirol geen officiële trainingsparcoursen en dus delen de sporters de bergwegen altijd met het verkeer. Dat is natuurlijk een uitdaging.

Anna vertelt dat timing belangrijk is en dat ze vaak ’s ochtends vroeg (om 5.00 uur) op pad gaat om te kunnen trainen voordat de auto’s komen. Inmiddels kent ze de bergwegen van Tirol en de trainingsmogelijkheden daar van mei tot oktober door en door. De winter duurt hier op de weg lang, namelijk zolang er grind of strooimateriaal op het wegdek ligt – zolang is skaten ondenkbaar. Rondom Innsbruck zijn er in Kühtai, in het Sellraintal, in Oberperfuss of in de Axamer Lizumspannende routes.

Als Anna met het team onderweg is, nemen ze walkietalkies mee: iemand houdt de verkeerssituatie in de gaten en geeft de informatie direct door aan de skateboardsters en -skateboarders op de weg. Als ze alleen is, rijdt ze speciale bochten of stukken vele malen achter elkaar om slides en remmen te oefenen. Tijdens haar trainingsritten krijgt Anna heel uiteenlopende reacties van het publiek. Sommigen zijn nieuwsgierig en tonen openlijke interesse, anderen bellen de politie.

Ik vraag naar de snelheden; Anna geldt immers als de snelste vrouw van Oostenrijk op het longboard. Tijdens wedstrijden haalt ze 90 tot 100 km/u, zegt ze, maar tijdens de training gaat het meer om techniek en die kun je ook bij lagere snelheden oefenen.

Anna benadrukt de psychologische aspecten van haar sport, die echt heel belangrijk zijn en mij heel logisch lijken. Er zijn tegenwoordig bijzonder veel afleidingen; daar moet je je op het board volledig van bevrijden, je moet helemaal bij jezelf zijn. Voor Anna heeft dit een helende werking en zo is ze erin geslaagd haar angsten te overwinnen. Ze beschrijft het op een manier die ik goed kan begrijpen: „Bij downhillskaten moet je tegen jezelf zeggen dat je het gaat redden, ook al ben je er elke keer weer bang voor. Je doet het toch en dan lukt het ook. Dat kun je heel goed toepassen op het leven. En het is belangrijk om dat regelmatig te oefenen, vooral naarmate je ouder wordt.” Zo heeft Anna waardevol zelfvertrouwen opgebouwd en haar sportieve ervaringen kunnen toepassen op het leven.

Dit alles brengt ze over in haar video’s, maar ook persoonlijk tijdens workshops – graag voor kinderen en jongeren. Daarbij spelen alle facetten van het skaten een rol: Anna benadrukt dat ze alle soorten aantrekkelijk vindt, of het nu gaat om downhill, skatepark, miniramp, bowl of in het water: surfen. Ze probeert anderen juist te enthousiasmeren voor de veelzijdigheid van deze sport. – Hoewel ik zelf tot nu toe hooguit op een balansbord heb gestaan, lukt het haar zelfs bij mij.

Op de vraag of en in hoeverre Innsbruck haar heeft gevormd, aarzelt Anna geen seconde: „Innsbruck heeft zeker een grote rol gespeeld in het feit dat ik vandaag de dag een waanzinnige sport beoefen.” Als kind was ze in de winter bijna elke dag op de Seegrube. „Daar zie je voortdurend iemand die extreme dingen doet en daarbij toch ontspannen overkomt – op ski’s, op de fiets, wat dan ook. Die vaardigheid in combinatie met die nonchalance heeft me enorm geïnspireerd.” Veel van deze sporters zijn veelzijdig en zijn bijvoorbeeld zowel op het snowboard als op de klimwand, op de fiets of op het skateboard te vinden. Anna vindt bovendien dat er in Innsbruck een grote openheid bestaat voor ongebruikelijke disciplines, net als voor levensstijlen die op sport zijn gericht. Toen ze na haar bacheloropleiding pedagogiek haar bijna afgeronde masteropleiding Gendercultuur en sociale verandering onderbrak om zich volledig aan het skaten te wijden, was daar in de sportstad Innsbruck veel begrip voor.

Anna is prof in een nichesport. Ze omschrijft de kleine gemeenschap als heel vriendelijk en zonder rivaliteit; hier heeft ze zich altijd welkom gevoeld. Omdat de deelneemsters aan de races heel goede vriendinnen zijn, gunnen ze elkaar successen en zijn ze ook blij voor anderen. Prijzengeld, als dat er al is, kan niet tippen aan dat van andere disciplines. Vrouwen scoren daarbij vaak slechter dan mannen. Ook sponsorgelden zijn beperkt; grote merken zetten niet per se in op skaten. – In Oostenrijk wordt de wintersport nog steeds aanzienlijk sterker gestimuleerd en gewaardeerd dan de zomersport.

En toch: al tijdens haar bacheloropleiding trok Anna de wijde wereld in. Tijdens de coronaperiode was ze in Portugal, waar ze ook begon met surfen. Omdat er toen geen wedstrijden konden plaatsvinden, produceerde ze filmpjes voor haar sponsors. De focus lag op de media en zo wist ze door te breken. Video’s zijn belangrijk voor haar om haar ervaringen te delen en de sport meer bekendheid te geven, maar ook om vrouwen in extreme sporten in beeld te brengen. Daar zit veel werk achter en zijn er toegewijde mensen die keer op keer midden in de nacht vertrekken om bij zonsopgang te kunnen filmen.

Inmiddels bieden sociale media vrouwelijke sporters zoals zij ook de mogelijkheid om op deze manier in ieder geval wat geld te verdienen. Anna is veel onderweg en omdat ze een zomermens is, brengt ze haar winters graag door in Australië of in ieder geval in warmere streken. Door de sport en het reizen kan ze zich langer onderdompelen in vreemde culturen, leren van de lokale bevolking en echte ervaringen opdoen met sociale verandering. – De thema’s van haar studie gendercultuur en sociale verandering observeert en beleeft ze intensief over de hele wereld.

Anna maakt er in het gesprek geen geheim van dat het risico op blessures bij downhillskaten behoorlijk groot is. Je eigen lichaam fungeert als de botszone. Maar ze benadrukt ook dat ze hier intensief voor traint om het risico zo klein mogelijk te houden. De surftraining helpt haar daarbij, omdat die vooral het bovenlichaam versterkt, zegt ze. „Het belangrijkste is in ieder geval om gefocust te blijven – elke seconde. We zijn ons er allemaal van bewust dat we iets doen waarbij je je snel kunt bezeren zodra je je concentratie verliest.“

Als ik haar concreet naar blessures vraag, heb ik op hetzelfde moment dat ik de vraag stel al spijt, want ik merk dat ze even moet slikken. Maar ze antwoordt meteen eerlijk en openhartig: „Ik heb vrij vaak schaafwonden. En één keer heb ik een ernstig ongeluk gehad. Met zware verwondingen.“ De schaafwonden zijn aan het genezen, maar nog zichtbaar, en waarschijnlijk blijven ze haar altijd bij. De details van het ongeluk, met een reeks ernstige verwondingen en een langdurig verblijf in het ziekenhuis, zijn schokkend en net als bij veel andere sporters ben ik onder de indruk van Anna’s comeback. Opgeven was nooit een optie.

„Na het ongeluk moest ik mentaal helemaal opnieuw beginnen en mijn angsten weer overwinnen.“ Ik ben even sprakeloos en kan alleen maar mijn pet afnemen voor deze enorme mentale kracht. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen? „Ik wilde het weer leuk vinden om op het board te staan. Dat was het doel.“ En het is haar gelukt om het „oude“ gevoel terug te vinden. Anna is ervan overtuigd dat dit alleen kon lukken omdat het nooit ging om weer wedstrijden te rijden, maar om weer plezier te voelen. Er was geen druk.

Nu is ze in staat tot ongelooflijke topprestaties. En over hoogte gesproken: de Himalaya, met de hoogste bergen ter wereld, heeft Anna altijd al enorm aangetrokken. Toen ze via sociale media contact legde met skaters uit India, was de Himalaya nog helemaal geen onderwerp van gesprek. Maar al snel bleek dat juist daar, op 5.800 meter, de hoogstgelegen geasfalteerde weg ter wereld ligt. En zo ontstond het idee voor een wereldrecordpoging: deze weg op een longboard afleggen en daar een uitgebreid filmproject van maken.

De voorbereiding op dit megaproject was intensief: Anna trainde met berglopen, in de sportschool en op haar longboard. Daarnaast mediteerde ze veel om zich voor te bereiden op de hoogte en haar stressniveau onder controle te houden. De mentale uitdaging doet in niets onder voor de fysieke. Hoe het Anna op deze weg “Umling La Pass” en hoe het met het wereldrecord is afgelopen, kom je eind 2026 te weten. Anna zal ook hier in de podcast te gast zijn om over haar projecten te praten. Een eerste teaser van de film is spectaculair en zeker het bekijken waard, maar ik vind vooral het heel persoonlijke portret van Anna dat daarin te zien is erg boeiend. Ik kijk ernaar uit, want ze is een indrukwekkend, opmerkelijk en inspirerend persoon. Anna verklapt niet te veel, alleen dat er een première-tournee met de film komt, waarbij via een inzamelingsactie geld wordt ingezameld voor projecten die jongeren met psychische problemen ondersteunen.

Tijdens het hele gesprek, maar ook in haar projecten en in haar manier van doen, merk je dat skaten voor Anna een zaak van het hart is – veel meer dan alleen een sport of een hobby. Dat maakt het allemaal erg ontroerend. In twee uur tijd heeft Anna trouwens niet eens haar overwinningen of successen genoemd. Hoe bescheiden en charmant kun je eigenlijk zijn? Voor de volledigheid wil ik het dan ook in ieder geval terloops vermelden: Anna Pixner is tweevoudig wereldkampioene in het Standup-Racing op Longboard.

De jonge vrouw heeft al veel bereikt en laten zien dat je grote moeilijkheden kunt overwinnen en toch hoog kunt reiken. Ze heeft me duidelijk gemaakt hoe belangrijk mentale kracht is in de topsport en mijn respect daarvoor is onmetelijk. Ik kijk uit naar haar toekomstige projecten en spannende verhalen. Ik wens Anna daarvoor het allerbeste en bedank haar hartelijk voor een zeer inspirerende ontmoeting. Dank je wel.

• Anna Pixner: www.annapixner.com, Instagram, YouTube
• Epic Innsbruck 19-04: Longboarden bij Axamer Lizum door Ashley Wiggins (2019)
• Franse downhill-skateboarder breekt wereldrecord bij Innsbruck, blogartikel van Ashley Wiggins (2022)
• Landhausplatz Open: skateboardwedstrijd, blogartikel van Laura Wunsch (2023)
• Downhillskater Anna Pixner en de vraag: is het het waard?, artikel in de STANDARD door Philip Bauer (2024)

Titelafbeelding helemaal bovenaan: © Rod Soares