Toen ‘Mr Director’ van het dak van het Seegruben restaurant viel

Dit is het romantische verhaal van een klein meisje dat kort na de Tweede Wereldoorlog opgroeit op 1.905 meter boven zeeniveau in het hotel- en restaurantbedrijf op Seegrube. Het bergstation wordt als een soort nevenfunctie ook de hoogstgelegen boerderij in het Inntal. De prachtige natuurlijke omgeving kenmerkt de eerste levensjaren van het kind net zo goed als de dieren die haar moeder houdt: Varkens, kippen en geiten. Dit alles wordt vergezeld door Susi, een teckeldame die het gesprek van de dag zou worden.

De ‚Heidi‘ van de Seegrube

Het was een aanwijzing die me deed opkijken. Er stond dat er vroeger een soort boerderij was op de Seegrube hoog boven Innsbruck. Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik volgde het 'gerucht' en nam contact op met de dame die me erover zou vertellen. En inderdaad: als klein kind leidde ze een leven dat erg moet hebben geleken op dat van de beroemde Zwitserse romanfiguur ‚Heidi‘. Haar naam: Monika Abentung. Ik bezocht de voormalige medewerkster op de persafdeling van Tirol Werbung in Kranebitten, waar ze me bereidwillig vertelde over de 'boerderij' en de bijbehorende vormende jeugdherinneringen op Seegrube.

geboren in 1943, bracht ze de eerste twee jaar van haar jeugd door in Zürs, meer bepaald in het hotel Alpenrose. De reden: haar ouders werkten allebei in het toerisme. Haar vader sprak verschillende vreemde talen en was daarom een veelgevraagd receptionist. "Maar blijkbaar was de baan in Zürs niet uitdagend genoeg voor hem," zegt Monika Abentung. "Hij nam toen een baan aan in Bad Gastein, terwijl mijn moeder in Zürs bleef."

Dit veranderde fundamenteel aan het einde van de oorlog toen haar ouders besloten om samen het restaurant in Innsbruck Seegrube over te nemen. Voor de kleine Monika begon nu een compleet nieuwe, unieke levensfase.

Restaurant en hotel Seegrube met landbouw

"Mijn moeder Margrethe groeide op op een grote vierkantshoeve in Opper-Oostenrijk," vervolgt ze. "Daarom had ze haar hele leven een passie voor landbouw." En dus zette ze een echte boerderij op aan de achterkant van het restaurant Seegruben, dat toen ook als hotel werd uitgebaat. Met kleine stallen voor varkens, kippen en geiten. Kort na het einde van de oorlog was dit zeker een perfecte beslissing. Want voedsel was waardevol.

De veeteelt op bijna 2.000 meter boven zeeniveau was perfect georganiseerd. "Voordat de eerste gasten 's ochtends arriveerden, lieten we alle dieren loslopen. Toen de eerste gondel arriveerde, dreven we ze terug naar de stallen".

Dieren zijn altijd erg welkom en spannend voor een klein kind. Dus als ze niet op haar schommel hoog boven Innsbruck zat, speelde Monika met kippen, voerde ze kleine geitjes of reed ze op een vrij grote zeug genaamd 'Herr Direktor'. Het was precies dit varken wiens lot diep in haar jeugdherinneringen gegrift stond.

Op een dag ging 'meneer de directeur' het licht stijgende dak van het restaurant Seegrubenbeklimmen. "Misschien om een beter uitzicht over Innsbruck te krijgen," vermoedt Monika Abentung lachend. De klimexcursie van de 'directeur' liep echter uit op een ramp. Het varken verloor blijkbaar zijn evenwicht en viel van het dak op het terras eronder. Daar bleef het zwaargewond achter. Goede raad was nu erg belangrijk, want elke slachting moest worden goedgekeurd door de Franse bezettingsmacht.

Toen haar moeder het incident beschreef aan het kantoor van de Franse commandant, geloofden ze haar eerst niet. "Ze dachten dat mijn moeder gek was geworden," lacht ze. De 'Herr Direktor' mocht alleen geslacht worden na toestemming van de naoorlogse autoriteiten.

tischlein dek dich' op de Seegrube

Sprekend over de Franse bezetting in Tirol. De perfecte kennis van het Frans van haar vader was het uitgangspunt voor een zeer gunstige kennismaking. "Mijn vader ontmoette de hoge commissaris van de Franse bezettingsmacht Émile Béthouart leerde hem kennen. Ik weet niet meer hoe of wanneer," zegt Monika. Ze gelooft dat Béthouart de talenkennis van haar vader erg waardeerde. "In ieder geval hielden de Fransen daarna veel van hun evenementen en vergaderingen in het restaurant Seegruben. Dit had verstrekkende gevolgen. Dit had verstrekkende gevolgen; we kregen een overvloed aan eten, wat in die tijd zeldzaam was." Een 'tafeltje', zeg maar.

Teckel Susi, een "reizende hond"

Een boerderij zonder hond is moeilijk voor te stellen. Ook al kon het gebouw Seegrubenniet beschouwd worden als een boerderij, de hond was er nog steeds: een teckel genaamd Susi. En ze had heel wat in haar mars.

"Susi had een eigenaardigheid. Ze onderzocht alle wandelaars heel nauwkeurig voordat ze met hen de vallei afdaalde," herinnert Monika zich. "Als ze mensen leuk vond, liet ze zich niet tegenhouden. Ze ging helemaal met hen mee naar het dalstation van de kabelbaan Nordketten." Nu was goede raad duur: hoe zou de hond met de korte pootjes weer boven komen op Seegrube? De wandelaars, die Susi meestal hadden afgezet bij het politiebureau Hungerburg, zorgden daarvoor. Ze was daar goed bekend. De politieagenten zetten de teckeldame in de volgende gondel, waar ze trots uitklom bij het bergstation Seegrube.

Het waren niet alleen dieren die het geheugen van Monika Abentung vorm gaven. Haar jongere broer Egon was een bekende 'grootheid', vooral onder de Franse bezettingssoldaten. Omdat de heersende opinie in die tijd was dat kinderen niet op grote hoogte moesten worden opgevoed, reisden Monika en haar broer elke dag per trein naar Innsbruck, vergezeld door hun kindermeisje ‚Else’. Daar wandelden ze met z'n drieën op en neer over de Rennweg.

"Mijn broer was een heel mooi kind," herinnert Monika zich vandaag. "Hij had blonde krullen en was een 'gouden kind' in de waarste zin van het woord. Hoe dan ook, de Franse bezettingssoldaten waren verrukt van Egon. "Hij wist dat ze altijd snoep bij zich hadden en straalde naar ze. Velen stopten hun Citroens, draaiden het raampje naar beneden en gaven hem snoepjes." Monika is nog steeds verbaasd: Egon vroeg de soldaten meteen om haar zus ook snoep te geven.

De leerplicht maakte een einde aan het avontuur op Seegruben

Aan de idylle van de kindertijd kwam abrupt een einde toen Monika naar school moest. Het gezin pakte de tenten op de Seegrube op en verhuisde naar de stad. Veel foto's in talloze albums herinneren nog aan deze tijd.

Opmerkingen over de foto's

De zwart-witfoto's die in de blog worden gebruikt, zijn van opmerkelijk goede kwaliteit. Daar is een eenvoudige reden voor: Monika's vader Egon Gerö was een amateurfotograaf die de foto's ook zelf ontwikkelde. Ik wil haar hartelijk bedanken dat ik ze mocht gebruiken in deze blogpost.

Het is ook vermeldenswaard dat ze het Stadsarchief Innsbruck toestemming heeft gegeven om de foto's in haar albums te digitaliseren. Dit betekent dat ze deel zullen gaan uitmaken van het 'digitale geheugen' van de stad Innsbruck.

Meer over de geschiedenis van Innsbruck in de podcast

Je kunt nog meer over de geschiedenis van Innsbruck en het stadsarchief beluisteren in de Innsbruck Podcast.